Archief Etcetera

Zoeken naar  Auteur


15 document(en) met "Balanchine en Forsythe"



Nr. 25, Maart 1989 • Alexander Baervoets • Mark Morris een kruis voor De Munt?
Mortier treedt op als gastheer en coproducent voor verschillende boeiende choreografen: Reinhild Hofman, William Forsythe, Anne Teresa De Keersmaeker...Indertijd was er een groot en specifiek Béjart-publiek, dat niets anders kende of wilde kennen, en alle andere choreografen mat aan de 'ene ware meester'. Het schijnt dat er nu charters worden...Het publiek krijgt veel variatie en het bestuur kan uitkijken en uittesten

Nr. 41, April 1993 • An-Marie Lambrechts • Een hoofd vol sneeuw
Amerikaan van oorsprong, opgeleid in klassiek ballet en erg vertrouwd met Balanchine's neo-klassieke, abstracte choreografieën...Forsythe werkt dan ook vaak met de synthesizermuziek van Thom Willems; deze muziek is qua ritmes uiterst gelaagd en de dansers werken vaak in gescheiden ritmes...Forsythe bevraagt die danser ook als performer binnen een voorstelling: van de danser wordt verwacht dat hij ook andere kanalen van communicatie aanboort en schijnbaar moeiteloos zien wij deze dansers

Nr. 42, Juni 1993 • Herman Asselberghs • Een respectvolle worsteling
tegenstelling tot die van het gekunstelde lichaam van de balletdanser (van Balanchine over Cunningham tot Forsythe) ontspringen zijn 'onmogelijke' bewegingen op organische wijze aan zijn ongeschonden...Kleinschalige en persoonlijke projecten, weinig of geen vertoon qua decor en kleding, kleine theaters of 'gevonden' ruimtes en minimale budgetten zijn z'n merknaam geworden...En het is daar dat Verdin en Paxton, ondanks of dankzij hun verschillen, mekaar vinden en aanvullen

Nr. 52, Januari 1995 • Alexander Baervoets • Klassieke dans
de praktijk wordt het klassieke denken gekenmerkt door een specifieke attitude en zijnswijze: klassieke kunst is normatief, formalistisch, historisch en idealistisch...Meteen was er een term geboren die even onbruikbaar is als termen als 'modern', 'postmodern' en 'post-postmodern'.) Klassieke dans is inderdaad verankerd in de traditie en grijpt terug naar de...Choreografen als William Forsythe, Jan Fabre en - meer en meer in haar laatste werken - Anne Teresa De Keersmaeker kunnen beschouwd worden als behorende tot de hedendaagse klassieke strekking

Nr. 55, April 1996 • Paul Derksen • Manifest
als Wigman en Jooss; les Ballets Russes, de Russische dans-constructivisten, Balanchine; de zwart-wit filmers Pabst, Murnau, Sternberg, Von Stroheim; Brecht en Weill; Picasso, Braque, Ernst, Picabia, De...Het onderzoek waarmee Forsythe en de zijnen bestaande vormen en structuren afbraken, heeft een schat aan principes en fenomenen overgeleverd...De ruimte als omgeving Bij Forsythe, Teshigawara en Van Dijk neigt het lichaam naar een staat van onthechting, Miller laat haar dansers voortdurend ontsnappen aan hun actuele locatie, en bij

Nr. 59, Maart 1997 • Myriam Van Imschoot • Forsythe met friet
En later raadt Forsythe zijn dansers aan om af en toe rust te nemen tijdens het dansen; je moet uit de spanning kunnen stappen...Vijfenveertig minuten voordat Eidos:Telos aanvangt, verorbert Forsythe (1949) in de cafetaria van het Muziektheater een niet erg smakelijk ogende schotel met gepaneerde vis en frieten, die er als...Als het maar mooi en visueel aantrekkelijk is. Forsythe: Dat kan dans ook zijn

Nr. 61, Januari 1997 • Klazien Brummel • Balanchine en de essentie van het ballet
Dat hij desalniettemin een erfgenaam van Balanchine is, en dus van Fokine en Petipa, heeft Forsythe nooit ontkend, integendeel...het ballet verder te ontwikkelen, en hij zou zich nooit op één lijn zetten met choreografen als Petipa, Fokine, Balanchine en Forsythe...Balanchine is en blijft een representant van het modernisme en Forsythe van het postmodernisme, waarin de autonomie van dans ten opzichte van de muziek, de individualiteit van de dansers ten opzichte

Nr. 62, December 1997 • Clara Van den Broek • Klapstuk 97 en het dansgeheugen
Grote namen als Balanchine, Fabre en De Keersmaeker etaleren hun aura over het geheel van het festival en staan borg voor het kaliber van de programmering...Vanuit Balanchine vertrekken er lijnen, via Forsythe, 1. naar Amanda Miller en zo naar Anouk van Dijk, 2. naar Jan Fabre, en zo naar Emio Greco, Maria Voortman en Roberto De Jonge, 3. naar De...Voorts kan er ook nog een parallellie gezien worden tussen de artistieke duo's Balanchine-Stravinski, Cunningham-Cage, en de dansers en muzikanten tijdens de dansimprovisaties

Nr. 65, Januari 1998 • Naomi M. Jackson • Postmodernisme met nationalistische trekjes
1994 vergeleek Kisselgoff Kylians nieuwe stuk No More Play met het werk van Balanchine en Graham, eerder dan het te situeren in de nabijheid van het werk van Mark Morris of Ulysses Dove, laat staan...en William Forsythe worden aanvaard en die doen net hetzelfde...1936) en gaat verder doorheen de jaren '70 toen lof en theoretische rationalisaties kristalliseerden rond de koele neoklassieke abstracties: van Balanchine in het ballet, Merce Cunningham in de moderne dans

Nr. 69, Januari 1999 • David Michael Levin, Rudi Laermans • Balanchines modernisme
Om dit modernisme is het ook Levin te doen in zijn bespreking van de balletkunst en het werk van Balanchine...Balanchine liet zelf niet na een onderscheid te maken tussen een theatrale expressiviteit (de semantiek van sentiment en allusie) en een 'klassiek pure' formele uitdrukkingskracht (wijzen van...Balanchine begrijpt evenwel de risico's van kleurgebruik (sommige van zijn critici begrepen niet de pointe van zijn onverstoorbare zwart-en-witlogica). Indien de gekleurde ingrediënten (zoals decor en

Nr. 69, Januari 1999 • Eric De Kuyper • Ballet/Dans
Manen en gedeeltelijk William Forsythe zich blijven aan spiegelen...en succes heeft gekend, maar ook verguizing en vergrijzing...Daarbij mag traditie beslist een nieuwe inhoud en impuls krijgen, anders dan die welke we in het ballet hebben gekend en waarbij vernieuwing dient losgekoppeld van het vrijblijvend experiment

Nr. 69, Januari 1999 • Katrien Darras, Clara Van den Broek • Gebroken spiegel?
Bovendien bestaan er zoveel verschillende stijlen in het klassiek ballet - de Russische stijl, de Balanchine-stijl, de Franse stijl,... - en die hebben in competities allemaal andere aandachtspunten...werken inderdaad niet met Forsythe of Kylian, en daar zijn redenen voor...Kylian en Forsythe creëren nog in zekere zin ballet, of toch hedendaags klassiek dat veel meer aanleunt bij ballet

Nr. 69, Januari 1999 • Alexander Baervoets • Manifest: De klassieke dans en wij
Zij beperken zich tot de Coppélias, een occasionele Balanchine en de 'neoklassieke' scheppingen van hun 'huischoreografen'. In een artikel in De Standaard Magazine van een paar jaar terug poneerde een...En nu is er dus die vernieuwde belangstelling voor de klassieke dans bij pers, publiek en in zekere mate bij de makers, niet dankzij het KBVV maar in het zog van Forsythe...Bij Anne Teresa De Keersmaeker, die op het eerste gezicht de eigentijdse voorbeelden Brown en Forsythe volgt, zie je de Béjart-roots opduiken (de schaal, de frontale visie, de exaltatie, het dwingende

Nr. 71, Maart 2000 • Jeanne Brabants • Klassiek ballet en hedendaagse dans: twee keffende...
Inmiddels trok Balanchine naar New York, waar hij het klassieke balletvocabularium herwerkte met invloeden van Amerikaanse dans en muziek...Met Jiri Kylian en William Forsythe zou het Koninklijk Ballet van Vlaanderen weer op een nieuw spoor zitten, want zij kunnen hun werk perfect dansen...noodzakelijk is. We moeten Forsythe danken want hij en zijn groep brengen de proef op de som met de goedkeuring van allen

Nr. 107, Juni 2007 • Rudi Laermans • Het kunstwerk als performatief netwerk
notie van ‘gemeenschappelijkheid’ in het werk van de choreografen Heine Avdal en Yukiko Shinozaki, en geluidskunstenaar Christoph De Boeck, en exploreert de draagkracht van hun ‘genetwerkte’ performances...De toeschouwer is een kijker, z/hij ziet altijd ook betekenisvolle lichaamsbeelden: het bewegende danserlichaam is een voorstellingsmachine, en dat ook in de ‘pure dans’ van Balanchine, Cunningham...De ervaringskunst van Deep Blue bereikt daarom altijd weer opnieuw haar momentum in de disjunctie tussen ‘het fysieke’ en ‘het mentale’, het momentaan uit elkaar halen van sensorische belevingen en